*****************************************PROLOGUE***************************************************** CHARACTERS: ---> Pauline Laurah Thomason(18) ---> Ivan Montemayor(19) ---> Joyce Zulueta(18) ---> Dave Suarez(19) Love is being stupid together "What can I do? I love this guy....but I'm tired of being ignored by him..." "Love... What is love? Love is to love someone for who they are, who they were, and who they will be." "The greatest gift that you can give to others is the gift of unconditional love and acceptance" "Falling in love with someone isn't always going to be easy... Anger... tears... laughter.. It's when you want to be together despite it all. That's when you truly love another" But what if ikaw lang pala ang nagmamahal. Sapat na ba na lagi kayong magkasama para isipin mo na may commitment kayo, yun pala never nyang sinabi na gusto ka rin nya. Sabi nila kung mahal mo talaga ang isang tao gagawin mo ang lahat para sa kanya. Hindi ka mag-hihintay ng kapalit mula sa kanya. Pero paano kung kahit anong gawin mo hindi ka nya maapreciate. Patuloy ka parin bang aasa na balang araw matutuhan karin nyang mahalin?? Paano kung hindi na dumating ang araw na yun??? Kakayanin mo parin ba kung pakiramdam mo lahat kontra sa nararamdaman mo??? Paano kung naamin mo na sa sarili mo na mahal mo sya, ang problema lang sumuko na sya. Hindi ka na nya naantay. Sa dami ng problema mo,makakayanan mo ba na magpatuloy pa?? Magagawa mo pa bang sabihin na "i will do everything for him/her even if it'll hurt me so much BECAUSE I"M STUPID !" +++++++++++++++++++++++AUTHOR'S NOTE+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ayan may prologue na.... TAMA nayan... hahaha joke...... try muna kung magustuhan nyo just let me know kung karapat-dapat ko bang ituloy.... parang ewan lang ang story no... masyadong kakaiba kasi ang naiisip ko eh... Please READ... and after reading kindly leave your comment... baka may suggestion kayo... let me know... picture ni pauline on the right -------------ThatGurLisMe------------------ CHAPTER 1 Pauline's POV sa wakas! i'm home again after two years nandito na ako sa Philippines pahinga muna sa trabaho... modeling ang trabaho ko and I LOVE IT <3 masaya ako pag nag momodel ako... ito ang buhay ko.. wala na akong iba pang pinagkakaablahan simula nung umalis ako ng Philippines... ayos na din yun kahit papano nabawasan ang sakit na nararamdaman ko.... i just wanna stop fooling m yself na one day titngin SYA sakin na one day i can be happy with HIM masyado kasi akong nag assume take note NAG ASSUME at hindi nag expect mas masakit ang mag ASSUME... akala ko kasi he will learn how to love me ginawa ko lahat... nagpagamit ako at nagpakatanga. Akala ko nga kasi mamahalin nya ako... i'm wrong.. totally wrong. hindi pala... dahil hindi natututunan ang pagmamahal kusa mo itong mararamdaman... ayan naiiyak na naman ako... para na naman akong tanga.. "Stop it PAULINE!! walang magagawa ang pag-iyak mo, ginamit ka lang nya".. paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko, no effect naman.I'm still thinking of HIM. tama na nga iyan.. DRAMA eh no??? back to reality na nga.. wala sumundo sakin ngayon sa Airport kasi busy si Mommy Gracey.. step mom ko yun na isang designer.. sya nga gumagawa ng damit na imomodel ko noon.. I Miss her.. ang Dad ko he died 3 years ago...at naiinis akong isipin na nung time na kelangan nya ako.. wala ako dahil akala ko mas kailangan ako ng LALAKING kinalolokohan ko... hindi ko alam inatake na pala sya sa puso..wala akong alam nun kundi ang mag pakatanga.. ang alam ko may nalaman si Dad na hindi nya nagustuhan... at sa sobrang galit ayun. .. buti nga hindi ako iniwan ni Mommy Gracey kahit hindi nya ako tunay na anak ang isa pa ang magaling kong BESTFRIEND,,,,,, niloko ako.. ang saya ng buhay ko diba??? sa sobrang depressed ko nun pumunta akong Canada and i found my Luck there.. Nakuha akong Model sa isang sikat na mag. __________________________________________________________________________________________________________________________ when i got home i saw Mommy Gracey sa sofa "Hi Pauline! welcome home honey. Kamusta ang Trip mo? Naku ang Ganda na talaga ng Baby namin."--Mommy Gracey "Mommy Gracey matanda na ako! I'm not a baby anymore. BY the way may pasalubong ao sayo. Here alam kong gusto mo po yan"ako "wow Thank you! tamang-tama paubos na ang make-up ko.Sige na umakyat ka na sa room mo pinalinis ko na yon para naman makapagpahinga ka na. I know youre tired." umakyat na ako sa room ko. Namiss ko to grabeh at ang Bunny ko. Ang lambot parin at napakasarap yakapin.Napakaraming memory ng Bunny na to sumbungan ko rin to ng mga problema ko at syempre sya rin ang nakakaalam ng mga katangahan ko.. hahaha sya na ang bestfriend ko na sigurado ako hindi ako lolokohin sya na ang nag iisang mapagkakatiwalaan ko nagbihis lang ako at natulog na dahil bukas din ay maggagala ako miss na miss ko ang Lugar na kinalakihan ko.. ****************************************authors note***************************************************** sorry po talaga!! late update busy lang po!!! ayan may chappy 1 na... until next update... basahin nyo po... hope you like it --------author's note--------- heeeeellllloooooowwwww !!! kamusta kayong lahat?? naku busy na sila sa school, sana naman magbasa poarin kayo ng wattpad kahit busy na kayo... kahit po mabagal ang update ko sinusubukan ko namang pahabain ang update kaya ayan dahil late update ngayon mahabaaaaaannnnnnnngggggg update para sa inyo ayan Read ! Read ! Read ! Read ! Read ! Comment ! Comment ! Comment ! Comment ! Comment ! Vote ? Vote ? hindi ko ineexpect na mag vote kayo kasi first story ko to na by chapter... to be honest with you guys, talagang nahihirapan pa ako ansabeeehhh????? eto na po ang chapter 2 enjoy !! ^_________________^v *********************************************************************************************************** Ivan Montemayor's POV nandito na naman sya ! dito sa tabing dagat. Madilim na pero nandito parin sya. Hindi ba sya natatakot na baka may mga loko-lokong lumapit sa kanya. Isa pa masyadong malakas ang alon at hangin. Masyadong delikado dito sa labas. Parang wala syang paki alam sa paligid nya. Kakaibang babae umiiyak, puno ng lungkot ang mga mata nya.. matagal ko na syang nakikita, pero hindi ko parin nakikita ang buong mukha nya pinipilit kong lapitan sya pero hindi ako makahakbang papunta sa kanya.. merong pwersa na pumipigil..pakiramdam ko kailangan ko syang alagaan at protektahan ano bang meron sayo at hindi kita kayang iwan kahit hindi naman kita kilala. "Miss !" tawag ko sa kanya pero hindi sya lumulingon "Miss, ayos ka lang ba? Bakit ka ba laging umiiyak? Delikado dyan lumayo ka sa dagat.! Miss! " sigaw ko. sa wakas lumingon rin sya. Ngumiti ako at humakbang papunta sa kanya. Pero habang humahakbang ako palapit ay humahakbang naman sya palayo. Kaya binilisan ko ang paghakbang. Nasa harapan na nya ako nkatayo pero nakatungo parin sya. gusto ko makita ang mukha nya para makilala ko na sya.. kinapitan ko na ang mukha nya at hinaplos ito... lalong lumakas ang pag-iyak nya.. kaya niyakap ko sya nabigla sya sa ginawa ko, nabigla rin lang naman ako pero kasi pakiramdam ko kailangan nya ako... tumagal kami ng limang minutong ganon. Yakap ko lang sya habang patuloy parin ang pag-iyak nya. Binitiwan ko na sya ng maramdaman kong humihina na ang pag-iyak nya. Yayakapin ko sana ulit sya ng may kumapit sa braso ko. Lumingo ako at nakita ko ang isa pang babae.. malungkot din sya. tinanggal ko ang kamay nya at humarap ulit sa babaeng umiiyak.. pero naglalakad na ito palayo hahabulin ko sya, gusto ko syang makilala. "Wag !" yung isa pang babae ang sumigaw hinila nya ako at humigpit ang hawak nya sa kamay ko ang mukha nyang kanina ay malungkot, ngayon ay puno ng galit "Wag, hindi ka pwedeng umalis. Hindi mo ako iiwan. Dahil hindi kita iniwan noon. Natatandaan mo ba? ako lang ang ngmamahal sayo. Malaki ang utang na loob mo sakin. Ako ang nagligtas sayo."- joyce pilit parin akong kumawala at hinabol ang babae pero lalo lang syang lumalayo.. pagod na pagod na ako sa kakatakbo. Nawala na sya hindi ko na sya makita. napaupo nalang ako sa hingal, hindi ko nalayan na may luha na pala na kumakawala sa mata ko. Bakit? Bakit ako umiiyak? Sino ba talaga sya at nasasaktan ako dahil nawala na sya? "Ivan. Ako ang narito, Ako ang nagamamahal sayo, Hindi kita iiwan, pangako" narinig kong sabi nung babae kanina at yumakap sya sakin mula sa likod ko. KKKKRRRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIINNNNNNNNNNGGGGGGGGGGGG!!!!!! nagising ako sa tunog ng Alarm Clock ko. 10:00 am na pala. napakapit ako sa ulo ko. Ang sakit ! napanaginipan ko na naman pala yung babaeng umiiyak hindi ko na matandaan yung iba basta ang naaalala ko lang ay tumakbo sya palayo at dumating ang isa pang babae.. haizt nahihirapan akong mag-isip naligo na ako, nagbihis at saka bumama papunta sa kusina kakain muna ako bago umalis may bibilhin pala akong aklat ngayon. Maganda ang panahon at masarap maggala ngayon Mag tatatlong taon na! halos tatlong taon na pala akong ganito, laging naghahanap ng kulang sa akin. Hindi ko alam kung ano yun. Pero untill now hinahanap ko parin. pagkatapos kong kumain ay umalis na ako. pupunta ako sa Bookstore yung aklat na Bewitching by Alex Flinn bago lang yun nito lang 2012 nairelease limited lang kasi ang stocks nun sa bookstore na bibilhan ko.. baka magkaubusan.. --------------LIBRARY---------------------------------------- kanina pa ako paikot-ikot dito sa Bookstore, nakuha ko na yung aklat na bibilhin ko pero trip ko lang mag-ikot hinahanap ko yung aklat na tungkol sa mga panaginip nagbabakasakali akong baka malaman ko kung ano ang ibig sabihin ng panaginip ko na yun paulit-ulit na kasi. Lalo ngayon napapadalas ang pagpapanaginip ko nun hanap, hanap, hanap, hanap, hanap, hanap, oh?? sino kaya yung babaeng iyon? Wow maganda sya, matangkad, saan ko kaya sya nakita? malapitan nga. nandun sya sa mga magazines mahilig siguro sya sa mga magazine oh? nagsmile sya ang cute! sa kakatitig ko sa kanya habang naglalakad hindi ko napansin na may matanda pala sa harapan ko. "AAAyyyyy"- lola "Naku lola sorry po hindi ko kayo napansin, Sorry po talaga"- ako "Ay! Apo ayos lang naku ikaw kasi sobra ka makatitig, sino ba tinitingnan mo dyan?"-lola "Wala po Lola, sorry po talaga"-ako "Ayos lang hijo, naku sasusunod mag iingat ka na"-lola "Opo lola"ako haaayy !! anubayan?? paalis na tuloy si Miss maganda. naku nahulog yung panyo nya! dinampot ko agad para ibigay sa kanya kaso nawala sya bigla. Ano kaya pangalan nya? tiningnan ko yung panyo pink sya na may stripe sa side teka! may pangalan na nakalagay "Pauline Laurah Thomason?" teka?? kilala ko ba yun?? parang narinig ko na iyon dati??? ang hirap naman!! baka classmate ko sya dati, o kaya friend ng friends ko.. pagkatapos ng aksidente.. nawala lahat sakin ------------------------------------------------------------------------------------------- Pauline's POV "haaayy.. Good morning Sunshine!"- ako ang sarap ng pakiramdam ko ngayon. Excited na ako maggala After 3 years, it feel so good to be home namiss ko lahat.. ang simoy ng hagin, ang mga sasakyan, everything ! simpleng pink dress na may ribbon na nagsisilbing belt nito ang sinuot ko tapos bumaba na ako "oh Pauline saan ka pupunta?"-Mommy Gracey "Mag-iikot lang ako sa Mall Mommy Gracey, Wanna come with me?"-me "I like too, kaya lang busy ako eh, siguro next time nalang"-Mommy Gracey "I know Mommy Gracey kaya, sige po aalis na ako dun nalang ako kakain sa mall, excited na ako maggala ulit dito eh."-me "Sige, sige, enjoy baby"-Mommy Gracey nagkiss lang ako kay mommy Gracey tsaka umalis narin pagkatapos kong kumain sa Mall ay napadaan ako sa bookstore "Hmmm makapasok kaya gusto kong tingnan yung mga model sa magazines" matagal rin ako nag ikot sa Bookstore hanggang sa madaan ko ang Cosmopolitan Magazine na si Georgina Wilson ang Cover maganda talaga si Georogina kaya nga inspiration ko sya sa pagmomodel ko. nangmakontento na ako mag-iikot pa sana ako kaso may nahagip ang mata ko na ikinawala ng magandang mood ko... ..... ..... ... .... .... nakita ko si Ivan may kausap na matanda bumalik lahat ng ala-ala sa akin lahat ng sakit.. kailangang hindi nya ako makita saan naman ako pupunta? ayaw ko pang umuwi. alam ko na kay Daddy, sapuntod ni Daddy ------------------------------------------------------------------------------------------------- ayan sana po nag enjoy kayo!! untill next update po ^____^ CHAPTER 3 kamuzta po ang lahat ??? \(^___^)/ (kaway !!! kaway !!!) ayan, medyo busy ako eh pero eto na po.. here is chapter 3 para sa inyo !! smile :) ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Joyce's POV maganda ang start ng umaga ko ngayon maganda ang panahon at napakaganda ng mood ko it only means one thing pwede ko syang bisitahin.. 3 years..... 3 years na syang patay at nakokonsensya parin ako hanggang ngayon once, every two months ako kung bumisita sa kanya, pakiramdam ko kasi ako ang may kasalanan kahit na sabihin nila na wala naman akon direktang kaugnayan sa nangyari kahit naman sabihin nila na napakasama ko binabagabag parin ako ng konsensya ko no??? (A/N: aaayyyyy nakakaloka ang binabagabag, grabeh ang hirap bigkasin, hahaha XD) ibang usapan na kasi yung namatay sya ng dahil sakin. dahil sakin nga ba??? hindi ko na muna kokontakin si Ivan.. feeling ko kasi, nitong nakaraan parang, he need a little space ngayong araw lang naman eh... Hindi ko na sya pakakawalan, akin na sya dadaan na muna ako sa flower shop, dadalhan ko sya ng bulaklak -------------------------------------heavenly peace cemetery---------------------------------- "Mr. Thomason, nandito po ulit ako, heto po may dala akong bulaklak para sa inyo, sorry ngayon lang ako nakadalaw uli, pinatawad mo na ba ako? Wag mo nang pabalikin ang anak mo dito huh??? alam mo kasi Mr. Thomason, masaya na ako eh, masaya na kami ni Ivan, si Ivan nalang ang natitira sa akin" haaayyyy, para na akong tanga dito basta nakikiusap parin ako sa kanya, baka kasi sakaling bumalik yung anak nya eh hindi na kami guluhin ni Ivan mahal ko si Ivan, mahal na mahal sa sobrang pagmamahal na yon... kaya kong gawin ang lahat wag lang syang malayo sa akin.. alam kong malaki ang possibility na iwan ako ni Ivan, kung sakaling dumating na yung panahon na yun, sisguraduhin kong hindi na ako iiwan ni Ivan, at kung paano bahala na... nakabalik na ako sa kotse ko ng mapansin kong nawawala yung bracelet ko.. lagot na, saan kaya yun nahulog, regalo yun ng Daddy ko sa akin nung nag 18 ako naku naman eh.. (hanap,hanap, hanap, hanap, hanap,) aaaahhhhhh wala!!! nasaan na ba yun??? baka nahulog sa loob ng sementeryo tsk.. babalik tuloy ako nito nakatingin ako sa lupa kasi baka dun sa dinaanan ko kanina nahulog, san na ba kasi??? "Shit !!! nasaan ka na ba??? Nakakainis naman oh.." huh????? . . . . . . napako ang tingin ko sa isang babae na nakatayo sa puntod ni Mr. Thomason.. hindi ako makakilos sa sobrang pagkabigla.. kinakabahan ako . . . . . . . nakauwi na sya! bumalik na sya, hindi to pwede to, bakit pa sya bumalik? nandito ba sya para guluhin kami? nandito ba sya para agawin si Ivan sa akin? Ano man ang dahilan, kailangan kong ilayo si Ivan sa kanya !!! halos magkandarapa na ako sa kakatakbo para lang makalayo agad. Pagkasakay ko sa kotse ko pinaharurot ko na ito agad. magulong-magulo ang isip ko ngayon, pupuntahan ko si Ivan. Kailangang maka isip ako ng paraan para hindi na kami guluhin ni Pauline, pero ano??? -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Pauline's POV bumili ako ng bulaklak para kay Dad first time ko ulit dadalawin sya after 3 years Sa kanya lang ako nakapagsusumbong ng problema ko miss na miss ko na nga sya eh !! Parang nanghina ako sa sobrang pag-iisip ko ng mga problema ko. Hindi ko nga alam kung paano ko iyon nakayanan 3 years ago... nakarating na ako sa puntod ni Dad. "huh???? Bakit may bulaklak dito, akala ko ba busy si Mommy Gracey, may iba pa palang dumadalaw sa kanya." napakamot nalang ako sa ulo ko. Baka kaibigan nya, mabuti naman at kahit papano hindi parin sya nakakalimutan. Mabait si Dad kaya nga marami ang nalungkot sa kanyang pagkawala. Napatigil ako sa pagmumunimuni ng may mapansin ako bagay na kumikintab sa tabi ng bulaklak. Bracelet pala !! Pambabaeng bracelet ??? Does it mean na babae ang bumisita kay Dad?? Tiningnan ko yung bracelet, Gold sya na may 3 maliliit na hearts sa. Each heart has a letter on it. I, L, U means I Love You ang cute naman nito. There's one more heart bigger than the others, letter J naman ang nakalagay dun. (A/N: nagets nyo ba yung itsura ng bracelet. Sorry i'm not good in describing, hehe :) ) Siguro yung J nagrerepresent ng name nung may-ari. Kanino kaya ito??? Itatabi ko nalang muna. Pero sino kaya sya at binibisita nya si Dad??? Kung sino man sya thankful parin ako dahil binibisita nya si Dad. Hindi tulad ko na hindi nakabisita sa loob ng 3 years.. "Dad, Sorry huh?? Miss na kita.. sana kahit hindi kita nakikita, binabantayan mo parin ako. Natatakot ako eh, Wala na kayo ni Mama, kung wala nga si Mommy gracey baka sumunod na ako sa inyo eh, hehehe. Pero Dad, wag ka na mag-aalala sa akin kasi ayos na ako nakamove-on na ako kahit papaano, tsaka alam mo Dad nakita ko si Ivan kanina, masakit parin Dad,,,, pero Hindi na katulad ng dati... Sana nga Dad mawala na yung sakit para makahanap na ako ng kapalit nya no????" -------------------------------------------------------AUTHOR'S NOTE---------------------------------------------------------------------------- ayan po !!! hanggang dito muna ang present kasi yung next Chapters ay puro mga past na.. Thank you po sa lahat ng nagbabasa!! mag comment naman kayo para malaman ko kung pangit ba o ano??? Please Read !!! Leave a Comment !!!! and Vote !!! Nasa canteen ako ngayon with my bestfriend, kumakain kami ng lunch.Since nag tranfer ako dito nung 2nd year ay naging best of friends na kami. I really love her, sobrang naging close kami. Para na nga kaming magkapatid. Naalala ko pa nung unang pasok ko dito, napaka mahiyain ko nun. At dahil wala akong kakilala, para akong tanga na walang kasama at nakayuko lang, muntik na nga ako mapagtripan ng mga estudyante dito ay mali pala napagtripan nga pala ako nun, buti na lang dumating sya at tinulungan ako.Nagrereminise kami ngayon habang kumakain. "Naalala mo nung pagkabukas mo ng pinto ng Classroom nabuhusan ka ng tubig." "hahaha.. oo at dahil kasama kita nun parehas tayong nabasa." "Ang lupit talaga ng mga classmate natin mam-bully. tsk. tsk. buti naman wala ng binubully ngayon no???" "Oo nga wala na ako narinig." "Ah teka lang Pauline, may kukunin pala ako sa Library. Iwan nalang muna kita." "Ha? Teka lang joyce sasama na ako sayo." "Hindi na kailangan, tapusin mo nalang yang pagkain mo tawa ka kasi ng tawa hindi pa nagkakalahaati yang tanghalian mo. Kita nalang tayo sa classroom natin ok? Bye. " "Hoy ! t-teka lang. H-hintayin mo ako. Naku naman." Bibilisan ko nalang ang pagkain ko para makapunta na ako sa classroom.Ano naman kaya ang dahilan ng babaeng iyon. Hindi na naman ako sinama. Minsan lang talaga nakakatampo sya. Meron kasing mga times na pakiramdam ko marami pa akong hindi nalalaman tungkol sa kanya o baka napaparanoid lang talaga ako. "Excuse me." Pssshh. Ano kaya ang tinatago nya. Haaay hindi ko naman sya mapipilit na sabihin yun sa akin baka magalit. "Ah, Excuse me Miss." Ano ba ang kulit naman nun sino ba iyon bwisit na nangungulit yan.Bahala ka dyan. "Excuse me.Pwede makishare?" Haayy.. Ang kulet naman...Kumakain yung tao eh. "Oo shigeh langsh swala namans nakaupo dyans esh, umushpoah ka nalangsh dyans" sabi ko habang punong-puno ang bibig ko na ng pagkain. I heard him chuckle. Tumaas ang kilay ko bigla. At ano namang nakakatawa sa sinabi ko? Sya na nga yung pinayagan ko umupo sa kakulitan nya. Napatingin ako sa nagsalita. "Magdahan-dahan ka sa pagkain baka mabulunan ka." he said while smiling. Sa gulat ko ng malaman ko kung sino ang nagsasalita. Napanganga ako at nabitawan ko yung kutsara. I was shock. Si Ivan ba talaga ang kaharap ko ngayon at kasabay ko kumain. Teka parang nagyari na ito . Alam ko na . Napanaginipan ko na ito. Sabay kami kumakain while nakatitig lang ako sa kanya. Ang gwapo talaga ng crush ko. Oo you heard it right crush ko sya since fetus palang sya. Oo FETUS yung nasa tyan palang sya ng nanay nya, hindi joke lang :)). Crush ko yan simula bata pa kami, kaya nga dito ako ng-aral kasi nalaman ko na dito sya nag-aaral. Napatigil ako sa pagde-day dream ko ng magsalita sya bigla. "Paki tikom ng bibig mo baka pasukin ng langaw. Saka punasan mo rin yung bibig mo tulo laway." Dali-dali kong pinunasan yung bibig ko. Naku, nakakahiya tulo pa laway ko. Napayuko nalang ako sa sobrang pagkapahiya.Narinig ko na bigla syang humalakhak na ikinagulat ko. "Bwahahahahahaha." nakahawak pa sya sa tiyan nya. Ano na naman ang nakakatawa ngayon. Kung kanina isang kilay lang ang naitaas ko ngayon dalawa na. Bakit nanaman ito tumatawa.Napakamot nalang ako sa ulo ko. "B-bakit ka t-tumatawa? M-may nakakatawa ba?" nagtataka kong tanong. "hahahahahahaha" "Eh?" Hollooooo!!! tawa parin sya ng tawa. Halos hindi na nga sya makahinga.Pero ang CUTE nya pala talaga. Nung nakaget-over na sya siguro, medyo kumalma na sya. "Ehem..Alam mo sobra ka pala talagang masaya kasama. Kung nakita mo lang ang reaksyon mo kanina, ang kulet lang." sabi nya kahit medyo natatawa pa. Huh? Ako, as in me,myself and i? M-masaya kasama? uwwwaaaaaahhhh.. "t-talaga ba na m-masaya ako kasama?" "Oo." Uuuwwwwaaaaaahhh ! oo daw... ayiiiieeeeee. Nagbla-blush na ako dito. Feeling ko sobrang pula na ng mukha ko na parang kamatis. "Ivan!" Narinig ko na may tumatawag sa kanya, kaibigan nya yata yun, ewan ko dun hindi ko naman kilala eh. "Oh Bakit?" sagot ni Ivan "Bilisan mo may ipapakita ako sayo." "o sige tara na." "Eh, h-hindi pa ubos yung kinakain mo." sabi ko sabay pout ko. Syempre kailangan maging Cute din ako. Sayang naman, sasandali ko palang sya nakakasama. "Ok lang, tapos narin naman ako, Thanks." Sabay tumakbo na sya. Pssshh sayang naman. Tapos na ako kumain at paalis na ako ng biglang may tumunog. RINGTONE:*Simple Plan- Astronaut* Can anybody hear me? Am I talking to myself? My mind is running empty In this search for someone else Who doesn't look right through me. It's all just static in my head Can anybody tell me why I'm lonely like a satellite? Hinanap ko kung saan naggagaling yung tunog. Tingin sa kanan (<_<) wala, tingin sa kaliwa (>_>) wala parin. 'Cause tonight I'm feeling like an astronaut Sending SOS from this tiny box And I lost all signal when I lifted off Now I'm stuck out here and the world forgot Can I please come down, cause I'm tired of drifting round and round Can I please come down? "Eh? saan ba iyon?" I'm deafened by the silence Is it something that I've done? I know that there are millions I can't be the only one who's so disconnected It's so different in my head. Can anybody tell me why I'm lonely like a satellite? Tingin sa taas, tingin sa baba, tingin ulit sa kanan tapos sa kaliwa naman sabay ikot ng tatlong beses at tumalon talon ng limang beses. hahaha joke lang :)) 'Cause tonight I'm feeling like an astronaut Sending SOS from this tiny box And I lost all signal when I lifted off Now I'm stuck out here and the world forgot Can I please come down, cause I'm tired of drifting round and round Can I please come down? Nakita ko sa ilalim ng Mesa ay isang napakagandang cellphone. Dun nanggagaling ang tunog e. Kanino kaya ito? May tumatawag pa naman. Ang nakalagay na pangalan ay PESTE . Grabe naman bakit sa dami ng ipapangalan ay peste pa ang naisipan nya.Sinagot ko yung call. "H-hello? kasi naiwan ni Ivan yung phone Bye! " Rude ba? Baka kasi kung sino yung tumatawag kaya in-end ko na agad.Tumunog na yung bell ng school which means mag sisimula na yung afternoon class.Ini-off ko yung phone, bawal kasi yun habang may klase baka mamaya may tumawag mahuli pa ko ng teacher namin. Dadalhin ko na lang sa room nya after ng Klase. Excited na akong makita sya .:D